Topje van Amersfoort

Er zijn enkele foto’s gepubliceerd van het beklimmen van de toren. Het was vroeg en koud, maar vooral onvergetelijk. Een unieke kijk op Amersfoort en op maar ook in de toren. Helemaal geweldig! Weer veel materiaal om te verwerken. Zie categorie Amerfsoort.

Schaatsen, nieuw licht

Mijn dochter is gestopt met schaatsen. Dat heeft ze met opgeheven hoofd gedaan. Bij de laatste wedstrijden is ze met twee persoonlijke records geëindigd. Hulde!

Het is een afsluiting van een speciale foto-periode. Ooit sport fotografie gedaan? Als je een uitdaging wil, moet je daar mee beginnen. Probeer je zoon of dochter maar eens te vangen terwijl ze in het spel de andere kant op rennen achter een bal aan. Zeer lastig! Daar heb je dus geen controle over. Licht?! Ja, buiten lukt meestal wel. Voetbalveld is relatief makkelijk (vermits het geen avond is). Maar op een overdekte ijsbaan of zelfs in een zaal is echt weer een slag lastiger. Je komt ook vaak in gevecht met de beperkingen van je camera. Dan verbaas ik me dat menig toeschouwer met zijn mobiel (zelfs met flits) een foto van afstand maakt en verheugd is dat de ‘vlekken’ herkenbaar zijn. Ik ben blij als de persoon of actie beeldvullend is en (redelijk) scherp. Oke, scherp. Dat valt niet mee. Door te doen, zoeken, proberen en nog eens doen leer je heel veel. Die kennis helpt ook weer bij ander soortige fotografie! Al met al heel veel geleerd in die koude ijs-stadions.

Is het helemaal afgelopen? Nou nee hoor. Ijzers in het ‘vet’ en de skielers aan! Persoonlijk vind ik dat leuker om te zien en te doen. Die tijd komt er weer aan! Hier en daar een toertochtje op wieltjes. In de buitenlucht – lekker vooruitzicht. Buiten dus je hebt veel meer licht en dus makkelijker te schieten. Ik ben benieuwd wat het deze zomer gaat geven.

Even snel een foto maken…

In de fotografie spreekt men van “het beslissende moment“. Met andere woorden, op het juiste moment de foto maken. Dan is het bijvoorbeeld 1/100 seconde, misschien wel 1/1000s. Oke, soms loopt het in de minuten, maar relatief kort.

Kort ten opzichte van je voorbereidingen. Spullen klaar hebben staan, batterijen laden, kaartjes leeg. Maar ook soms (lange) reizen of een scene opbouwen. Of zelfs andere mensen erbij betrekken zoals visagie. Met andere woorden soms gaat er wel dagen aan vooraf voordat er klik gezegd kan worden. Bij natuurlijk licht wel wachten op je juiste licht inval! En als je erop moet wachten duurt het heel lang voordat de zon in de zee zakt!

Oke, klik.

Maar dan ben je er nog niet… dan begint het feest pas. Je ziet de foto’s op de computer en probeert de juiste foto’s eruit te halen. Op zich een lastig karwei aangezien sommige foto’s bijna niet verschillen. Mogelijk een pink die anders staat of een iets andere belichting. Heb je de toppers, kan je overwegen om deze te bewerken. Hier wat bijwerken daar een correctie. Zelf probeer ik dat tot een absoluut minimum te beperken. Zoals iemand zei “maximaal 10 minuten”. Sommige toppers bewerk ik niet, andere hebben meer nodig dan 10 minuten.

En dan heb je een foto. Mis. Ja, een foto op de computer. Dan nog afdrukken. Nou, recent hebben we op de Fotokring Eemland een avond besteed aan (af-)druk technieken (gedaan door GT Reclame). Papier, kunststof of doek. 10cm tot verschillende vierkante meters! Er is veel mogelijk. Dus opsturen en dan heb je een print. Klaar… ? Nee hoor.

Bijna. Voor de expositie ben ik aan de slag geweest met het kiezen van een passe-partout en een lijst. Een heel feest! Ook hier kan alles! Vele kleuren en materialen. Dus je kan zonder problemen net de verkeerde combinaties kiezen. Gelukkig kan je dan weer terugvallen op vaklui. In mijn geval Baspartout, een verademing met die steun.

Nu hangen deze resultaten in Galerie 1664, Amersfoort. Het ophangen is ook weer een feest. Volgorde van plaatsing, combinatie met de beelden van Riky van Lint, alles op de juiste hoogte, horizontaal hangen, en dan uitlichten! Alles kan! Kortom weer een flink feest. Een geweldig hulpmiddel was de laser-waterpas, een goede aanvulling op het timmermansoog.

Het resultaat is nu dat een professioneel resultaat in de Galerie 1664, waarop ik trots ben. Nu kan het feest beginnen!

AF-ON!

Iedere sportfotograaf weet dat kunstijsbanen slecht verlicht zijn. Ik mopper altijd op de ijsbaan in Utrecht. Vanavond was ik in Alkmaar. Ja, het kan nog slechter! De baan in Utrecht is net onvoldoende verlicht, maar redelijk constant. In Alkmaar zijn er gewoon zwarte gaten in het ijs! Als je een schaatser met je camera volgt dan zie je de belichting verlopen. Te veel licht, te weinig, goed, fout… Alles verloopt! Het is een hele kunst om die plaatjes dan goed te krijgen.

Als je dochter dan 500m en 1000m mag rijden op de gewest kampioenschappen, dan heb je dus ook niet veel oefen tijd! Gelukkig kreeg ik een paar tips van de huis-fotograaf van het stadion Rolf Kieft (www.jouwsportfoto.nl). We kwamen al pratend wel tot de conclusie dat het gewoonweg lastig is om een goede foto te maken in deze verlichting. Als we de hulp inriepen van onze (opzet) flits hadden we wel genoeg licht, maar krijg je natuurlijk andere problemen. Schaatsers staan niet stil, dus er is enige spanning met je flits-synchronisatie. De witbalans van je camera fluctueert ook flink (als deze op auto staat). Dus verschillende proef foto’s gemaakt en continue  bijstellen. Daardoor verschillende leuke foto’s geschoten van de sportprestatie!

Ook gaf Rolf mij de tip van AF-ON. AI-servo werkt als je de ontspan knop half indrukt, maar naar het maken van een foto laat je los waardoor de AF stop. De AF-ON houdt de autofocus actief! Als er snel een vervolg foto geschoten wordt, hoeft de camera/lens geen inhaal slag meer te maken. De AF was al actief! Dank Rolf voor de tip!

Inge heeft ook nog een nieuw PR gezet, mede door de goede coaching van Ab. Zo verlegd iedereen zijn grenzen.

(Meer informatie hierover kan men hier vinden).

December fotomaand

Ik bedacht me net “waarom maak ik niet iedere dag 1 foto?”. Ooit had ik dat eens gehoord op de Fotokring. Ja, dan moet tot actie over gaan. Leuk, van af 1 Januari beginnen we!

“Uitstellen?” vraagt het duveltje op mijn schouder. Hmmm, heeft hij gelijk in. Vandaag beginnen. Camera gepakt en een foto van de witte kasten in onze woonkamer gemaakt. Het licht valt zo mooi tussen de twee witte kasten. Allemaal rechte lijnen en het licht breekt de uitsparing tussen die twee witte blokken. Gelijk op FB gezet. Tja, dat is toch het bewijs.

Het is een leuke afsluiting van wat werk op een prive website over fotografie. De site bevat alle informatie en kennis die ik over fotografie heb. Veel informatie gaat over instellingen, diafragma en andere technische zaken. Gelukkig niet alles. Want dat technische dat lukt wel en moet je als fotograaf zeker wel beheersen. Maar juist het niet technische dat is waar het vuur van de fotograaf zou moeten liggen. Waarom is deze plaat voor mij mooi en voor anderen een leuke foto. Wat wil je fotograferen. Wat zie je wat andere links laten liggen. Ik denk, ik hoop veel! Het project December fotomaand dwingt me om iedere dag iets te zien. Iets vast te leggen en mijn grenzen weer iets te verleggen.

Daarom vind ik die kasten zo mooi.

Master Class Portret

Vaak zijn “Master Classes” een activiteit waarbij de Master, vaak een vakfotograaf, uitleg geeft, belichting instelt en vervolgens mag je foto’s maken. Doordat de belichting reeds ingesteld staat is het schokmoment dat je een mooie foto maakt (van een mooi model) groter dan het leer effect.

Zo anders was de recente Master Class. Hoe kom je tot een mooie foto? Welke belichting moet je selecteren, hoe instellen? Duizende vragen eigenlijk… Eerst denken dan doen. Stap voor stap, voornamelijk door zelf te doen, werden diverse aspecten duidelijk door praktijk ervaring. De foto’s die we maakten waren niet zo zeer het eind product, maar meer test-foto’s van iedere stap. Welk invloed een ander licht, ‘n andere opstelling of instelling tot gevolg heeft op de foto werd zo duidelijk. Dus de foto’s die ik in deze Master Class gemaakt heb zijn meer een beeldverslag van een ‘reis’ dan een foto van het uiteindelijke doel.

Toch hier enkele foto’s van het eind-resultaat, maar de reis er naartoe was zeker zo interessant!


Een ‘nacht foto’ gemaakt in een ‘daglicht’ kamer.


Hoe maak je een mooi silhouette.


Een high-key foto op een witte achtergrond….

Heel veel geleerd in deze Master Class! Maar ook veel nieuwe energie en ideeen gekregen om zaken verder uit te zoeken.

De zwarteband Master was Marc Loos (Loos Fotografie), het mooie model was Ellen Hendriks.

Kikkersprong vooruit

Op de fotokring Eemland is het vorige thema “Kikkerperspectief” afgesloten. Daar kon ik wel wat mee dacht ik. Aangezien we enige weken de tijd hadden om foto’s te maken en te selecteren ben ik regelmatig op jacht gegaan naar kikkerperspectief foto’s.
Duidelijk zal zijn dat het geen foto’s van kikkers zijn, maar foto’s laag bij de grond en een beetje omhoog gericht.

Een soort van afsluiting van de zomer is voor mij de “Halve van Hoogland”. Een leuk loopfestijn voor iedereen (anderen zullen aan de feesten of andere activiteiten denken….). Door een blesure liep ik niet, maar mijn dochter wel. Respect. Dus kijken en camera mee. Strak tegen het hek aangeplakt renden de lopers net langs me heen. Perfect plekje. Toen spong kikkerperspectief door mijn hoofd! Gelijk camera naar beneden en schieten. Een van deze foto’s is eigenlijk wel heel mooi.

Een paar weekenden verder ben ik de bossen ingetrokken om de natuur te fotograferen. Herfst kan zulke mooie tafereeltjes opleveren met veel kleur. Prachtig. En ik wilde de Trap van Armando op de foto zetten. Deze stond al tijden op mijn verlanglijstje, zo van onder. Door het taps toelopen van de trap veel verloop in diepte. Dat zou toch prachtig samenvallen met het thema. Een foto sprong er uit. Zon als tegenlicht, de zon net achter de trap, mooi verloop van de lucht, toelopend goed zichtbaar. En met respect voor de donkere werken van Armando toch een zwarte trap, waarin het relief zichtbaar is. Deze zou het worden! De trap naar de hemel en weer terug!

Toen kwam de bespreking op de fotokring. Al snel werd de definitie van kikkerperspectief besproken! Wat was goed en wat niet? Echt, zucht, achteraf kijk je een koe in de kont! Volgens de bespreking aan onze tafel was het toch zeer belangrijk dat een ondergrond zichtbaar was. Zonder de ondergrond had je geen idee hoe groot iets was… Ik geef gelijk toe dat een ondergrond het kikkerperspectief kan versterken, maar noodzakelijk? Een van de besproken foto’s was mooi maar was een horizontaal doorkijkje op ooghoogte. Dat was duidelijk niet kikker.
Maar mijn trap? Uiteindelijk kwam er (te) veel nadruk te liggen op het ontbreken van de ondergrond. Je kon daardoor niet zien hoe groot de trap was en mogelijk was dit wel het alleen het topje! Tijdens de bespreking hou ik me mond en ik maak me zeker niet kenbaar als de fotograaf. De foto moet voor zich zelf spreken. Niet het verhaal erom heen! Maar in deze blog kan ik wel wat repliek geven: 1) Een beetje Amersfoorter weet waar deze trap staat en wie Armando is. 2) Die trap is groot, dat zie je aan de basis en 3) is zeker geen foto met een telelens genomen (vertekening!).

Hmmm… misschien was de sport-foto dan toch beter te behappen! Laag bij de grond, onmiskenbaar hoe groot de lopers zijn en de grond is zichtbaar!

Toch, en toch was het een leuke wedstrijd. Weer mijn grenzen verlegd, nog beter gekeken. Misschien niet helemaal in het pulletje voor een kikkerperspectief, maar weer wel een juweeltje van een foto. Welke dat laat ik aan U over…

Nieuw schaatsseizoen

Het is weer begonnen hoor. De eerste rondjes op het (kunstbaan-)ijs zijn weer een feit. Wat ga je doen als je de schaatsers afgezet hebt? Ik ga foto’s maken. Waarschijnlijk heb ik er al meer dan 1000, maar toch oefenen. Wat is er zo moeilijk aan? Nou, ik zal een paar zaken uit de doeken doen: ten eerste de mooiste actiefoto’s zijn natuurlijk als ze hard voorbij gaan. Dat gebeurt in een fractie van een seconde. Zelfs de tieners schieten je voorbij. Dus mooie mee-trek-oefeningen. Maar er komt nog meer bij, de afstand is dus niet constant en het licht … Lamp licht, maar het lijkt op daglicht. Als mens lijkt het prachtig verlicht (het is een mooie baan), maar meten is weten. Auw, bij ISO 1600, F2.8 moeten we richting de 1/250s. Dus eigenlijk weinig licht. Later moet ik zelfs naar ISO3200. Dit was voor mijn oude camera/lens buiten zijn vermogen, ver erbuiten. Mijn huidige camera/lens kan dat gelukkig wel aan. Daarmee is de beperking weer bij de fotograaf gelegd. Wat is een mooie houding voor een schaatser? Waar moet je staan? Hoe moet jij staan? De mee-trek beweging vraagt om een stabiele opzet maar wel meedraaien! Het is echt zoeken naar de juiste foto. Als je dat allemaal goed onder de knie hebt moet je je slachtoffer nog vinden tussen die honderden schaatsers. O, ja, iedereen rijdt met gelijke of vergelijkbare clubkleding. Het verschil zit in een petje of een brilletje! Even niet opletten en het is voorbij. Weer rondje wachten.
Maar het meest vervelende is wel echt iets voor schaatsers. In de binnenbaan (voor zover je over banen kan spreken) rijden ze hard, heel hard. Die wil je hebben. De buitenbaan wordt gebruikt om uit te rijden. Wat krijg je? Heb je de schaatser op de korrel (vakterm), camera goed, sta je goed, komt er zo’n klont uitrij-schaatsers er precies voor rijden als jij net wil schieten. Bummer, weer een rondje wachten.

Het is een ultime versie van “het moment” in de fotografie.

De eerste serie kan je vinden bij de Evenementen.

Spoffin

Ik mis de connectie met straatartiesten. De beste mensen doen hun kunstjes. De toeschouwers zullen amuzant toekijken of doorlopen. Hopelijk krijgen ze nog een applaus aan het eind.

Toch ging ik naar Spoffin gisteravond, puur om plaatjes te schieten. Da’s lastig, invallende duisternis, geen idee wat je kan verwachten. Flits kan, maar niet met een voorgrond. Keuzes maken. Camera ingesteld, voorstelling kan beginnen. Oeps, verlichting wordt opgeschroeft. Veel meer licht, weer opnieuw instellen. Krijg je er van als je een deels bewogen foto wil maken van actie.

Matthias Romir gaf een primiere weg! Eerste keer in Nederland. Het publiek vrat hem op, zeker toen duidelijk was dat iedereen Engels sprak, maar de show in het Duits was. Gelukkig zonder tekst! Hoe fotografeer je zo’n man? Zoeken naar het juiste plaatje, tegenlicht, handmatige instelling etc. Hé, dat deed hij leuk. Publiek reageert direct. O, da’s ook gaaf. Knap werk. Spoffin is echt wat anders! Terecht ontvangt hij een heel dik applaus! Matthias zijn huisbaas leeft niet van applaus, dus gaarne een geldelijke bijdrage, voor hem en/of Spoffin! Vele mensen doneren wat geld in de ‘Spoffin-euro-bakjes’.

Daarna een spingtouw act. Als dat geen bewegende plaatjes oplevert! Oke, je hebt touwtje springen en een show waarbij je o.a. wat touwtje spingt. Tjonge, gaaf! Er gebeurt te veel, te snel, te mooi om vast te leggen. Hoe, wat, pak je dan? Ik had me genesteld tussen de kinderen. Moet op zich wel weer een plaatje gegeven hebben, zo’n grote vent, met een te grote camera (sorry), tussen die ukkies. Maar ‘t gaf wel een paar mooie platen op waarbij DDF Crew aangemoedigd werden door de kids op de voorgrond. Een top-show van beweging, ritme en vrolijkheid die zeer aanstekelijk werkt. Drup, drup… Regen? Aaachgrr… Regen, natte vloer, dus moeten ze helaas stoppen. Ja, ik met veel moeite pak ik mijn portemonnee en doneer ik graag Spoffin.

Nog even op de Groenmarkt kijken, kan ik nog snel wat muziek vastleggen. Levert ook een mooie plaat op.

Spoffin staat vanaf nu hoog op mijn favorieten lijstje van Amersfoortste evenementen. Ze mogen hoog van de toren blazen!

Enkele foto’s in straatfotografie en Amersfoort.

Leerzaam dagje met Loosfotografie

Gister had ik de mogelijkheid om mee te draaien waar vrienden begeleid werden met hun eerste treden in het gebruik van hun nieuwe spiegel-reflex. Onder professionele en bezielende leiding van Marc Loos (Loos fotografie) werden de eerste scheden gedaan.

Met veel plezier vertelde Marc wat de voordelen en nadelen van de (semi-)automatische standen van de camera zijn. Dus vandaag een M dag, M van Manual!

Terwijl het clubje de eerste ervaringen opdeden in M-land, heb ik geëxperimenteerd met ND filters. Dat is leuk! Door het filter komt er minder licht in de camera. Dus heb je een extra lange sluitertijd. Dat resulteert weer in dat beweging, bv water ‘vaag’ weergegeven wordt. Ik had nog nooit ermee gewerkt dus dat was wel weer erg leuk. Grensverleggend.

Natuurlijk kregen we verschillende opdrachten om ervaring op te doen. Leren fotograferen is alleen maar mogelijk door te oefenen en je af te vragen “wat ging er goed/fout?”. Het was een mooie zonnige dag, dus de groep mocht Marc in de volle zon fotograferen. Met hoed op. Dus iedereen kreeg de ervaring dat de camera het anders vastlegt dan dat wij het zien! Hoe krijg je die ogen nou uit de schaduw van de hoed! Wel weer leuke portretten geschoten.

Een ander leuke oefening was natuurlijk om beweging vast te leggen. Een golfballetje, een fietser of een voorbij rijdende auto. Meetrekken en dan het juiste scherp. Een balans tussen juiste instellingen, meetrekken en een beetje geluk. Dat is leuk en zeker niet makkelijk! Dus niet op sportstand waarbij alles bevriest in 1/4000 van een seconde en wel 10 foute/gelijke foto’s per seconde! ‘t kan, maar is niet mijn type sport-foto.

Daarbij ook weer vele test-foto’s gemaakt waarbij ik uit eerste hand nieuwe fotografie ervaringen heb op gedaan. Marc stuurt je dan weg met een ogenschijnlijke makkelijke opdracht. Maar afhankelijk van je ervaring (van beginner tot semi-prof) zal je toch weer iets nieuws leren en leren zien.

Na zo’n dagje heb ik altijd minstens weer een paar dagen (!) nodig om het resultaat te bestuderen en de opgedane ervaring weer te verwerken. Nog een paar test-foto’s, nabewerken, documenteren etc.

Mooie dag in M-land…