Kikkersprong vooruit

Op de fotokring Eemland is het vorige thema “Kikkerperspectief” afgesloten. Daar kon ik wel wat mee dacht ik. Aangezien we enige weken de tijd hadden om foto’s te maken en te selecteren ben ik regelmatig op jacht gegaan naar kikkerperspectief foto’s.
Duidelijk zal zijn dat het geen foto’s van kikkers zijn, maar foto’s laag bij de grond en een beetje omhoog gericht.

Een soort van afsluiting van de zomer is voor mij de “Halve van Hoogland”. Een leuk loopfestijn voor iedereen (anderen zullen aan de feesten of andere activiteiten denken….). Door een blesure liep ik niet, maar mijn dochter wel. Respect. Dus kijken en camera mee. Strak tegen het hek aangeplakt renden de lopers net langs me heen. Perfect plekje. Toen spong kikkerperspectief door mijn hoofd! Gelijk camera naar beneden en schieten. Een van deze foto’s is eigenlijk wel heel mooi.

Een paar weekenden verder ben ik de bossen ingetrokken om de natuur te fotograferen. Herfst kan zulke mooie tafereeltjes opleveren met veel kleur. Prachtig. En ik wilde de Trap van Armando op de foto zetten. Deze stond al tijden op mijn verlanglijstje, zo van onder. Door het taps toelopen van de trap veel verloop in diepte. Dat zou toch prachtig samenvallen met het thema. Een foto sprong er uit. Zon als tegenlicht, de zon net achter de trap, mooi verloop van de lucht, toelopend goed zichtbaar. En met respect voor de donkere werken van Armando toch een zwarte trap, waarin het relief zichtbaar is. Deze zou het worden! De trap naar de hemel en weer terug!

Toen kwam de bespreking op de fotokring. Al snel werd de definitie van kikkerperspectief besproken! Wat was goed en wat niet? Echt, zucht, achteraf kijk je een koe in de kont! Volgens de bespreking aan onze tafel was het toch zeer belangrijk dat een ondergrond zichtbaar was. Zonder de ondergrond had je geen idee hoe groot iets was… Ik geef gelijk toe dat een ondergrond het kikkerperspectief kan versterken, maar noodzakelijk? Een van de besproken foto’s was mooi maar was een horizontaal doorkijkje op ooghoogte. Dat was duidelijk niet kikker.
Maar mijn trap? Uiteindelijk kwam er (te) veel nadruk te liggen op het ontbreken van de ondergrond. Je kon daardoor niet zien hoe groot de trap was en mogelijk was dit wel het alleen het topje! Tijdens de bespreking hou ik me mond en ik maak me zeker niet kenbaar als de fotograaf. De foto moet voor zich zelf spreken. Niet het verhaal erom heen! Maar in deze blog kan ik wel wat repliek geven: 1) Een beetje Amersfoorter weet waar deze trap staat en wie Armando is. 2) Die trap is groot, dat zie je aan de basis en 3) is zeker geen foto met een telelens genomen (vertekening!).

Hmmm… misschien was de sport-foto dan toch beter te behappen! Laag bij de grond, onmiskenbaar hoe groot de lopers zijn en de grond is zichtbaar!

Toch, en toch was het een leuke wedstrijd. Weer mijn grenzen verlegd, nog beter gekeken. Misschien niet helemaal in het pulletje voor een kikkerperspectief, maar weer wel een juweeltje van een foto. Welke dat laat ik aan U over…

Nieuw schaatsseizoen

Het is weer begonnen hoor. De eerste rondjes op het (kunstbaan-)ijs zijn weer een feit. Wat ga je doen als je de schaatsers afgezet hebt? Ik ga foto’s maken. Waarschijnlijk heb ik er al meer dan 1000, maar toch oefenen. Wat is er zo moeilijk aan? Nou, ik zal een paar zaken uit de doeken doen: ten eerste de mooiste actiefoto’s zijn natuurlijk als ze hard voorbij gaan. Dat gebeurt in een fractie van een seconde. Zelfs de tieners schieten je voorbij. Dus mooie mee-trek-oefeningen. Maar er komt nog meer bij, de afstand is dus niet constant en het licht … Lamp licht, maar het lijkt op daglicht. Als mens lijkt het prachtig verlicht (het is een mooie baan), maar meten is weten. Auw, bij ISO 1600, F2.8 moeten we richting de 1/250s. Dus eigenlijk weinig licht. Later moet ik zelfs naar ISO3200. Dit was voor mijn oude camera/lens buiten zijn vermogen, ver erbuiten. Mijn huidige camera/lens kan dat gelukkig wel aan. Daarmee is de beperking weer bij de fotograaf gelegd. Wat is een mooie houding voor een schaatser? Waar moet je staan? Hoe moet jij staan? De mee-trek beweging vraagt om een stabiele opzet maar wel meedraaien! Het is echt zoeken naar de juiste foto. Als je dat allemaal goed onder de knie hebt moet je je slachtoffer nog vinden tussen die honderden schaatsers. O, ja, iedereen rijdt met gelijke of vergelijkbare clubkleding. Het verschil zit in een petje of een brilletje! Even niet opletten en het is voorbij. Weer rondje wachten.
Maar het meest vervelende is wel echt iets voor schaatsers. In de binnenbaan (voor zover je over banen kan spreken) rijden ze hard, heel hard. Die wil je hebben. De buitenbaan wordt gebruikt om uit te rijden. Wat krijg je? Heb je de schaatser op de korrel (vakterm), camera goed, sta je goed, komt er zo’n klont uitrij-schaatsers er precies voor rijden als jij net wil schieten. Bummer, weer een rondje wachten.

Het is een ultime versie van “het moment” in de fotografie.

De eerste serie kan je vinden bij de Evenementen.