Kikkersprong vooruit

Op de fotokring Eemland is het vorige thema “Kikkerperspectief” afgesloten. Daar kon ik wel wat mee dacht ik. Aangezien we enige weken de tijd hadden om foto’s te maken en te selecteren ben ik regelmatig op jacht gegaan naar kikkerperspectief foto’s.
Duidelijk zal zijn dat het geen foto’s van kikkers zijn, maar foto’s laag bij de grond en een beetje omhoog gericht.

Een soort van afsluiting van de zomer is voor mij de “Halve van Hoogland”. Een leuk loopfestijn voor iedereen (anderen zullen aan de feesten of andere activiteiten denken….). Door een blesure liep ik niet, maar mijn dochter wel. Respect. Dus kijken en camera mee. Strak tegen het hek aangeplakt renden de lopers net langs me heen. Perfect plekje. Toen spong kikkerperspectief door mijn hoofd! Gelijk camera naar beneden en schieten. Een van deze foto’s is eigenlijk wel heel mooi.

Een paar weekenden verder ben ik de bossen ingetrokken om de natuur te fotograferen. Herfst kan zulke mooie tafereeltjes opleveren met veel kleur. Prachtig. En ik wilde de Trap van Armando op de foto zetten. Deze stond al tijden op mijn verlanglijstje, zo van onder. Door het taps toelopen van de trap veel verloop in diepte. Dat zou toch prachtig samenvallen met het thema. Een foto sprong er uit. Zon als tegenlicht, de zon net achter de trap, mooi verloop van de lucht, toelopend goed zichtbaar. En met respect voor de donkere werken van Armando toch een zwarte trap, waarin het relief zichtbaar is. Deze zou het worden! De trap naar de hemel en weer terug!

Toen kwam de bespreking op de fotokring. Al snel werd de definitie van kikkerperspectief besproken! Wat was goed en wat niet? Echt, zucht, achteraf kijk je een koe in de kont! Volgens de bespreking aan onze tafel was het toch zeer belangrijk dat een ondergrond zichtbaar was. Zonder de ondergrond had je geen idee hoe groot iets was… Ik geef gelijk toe dat een ondergrond het kikkerperspectief kan versterken, maar noodzakelijk? Een van de besproken foto’s was mooi maar was een horizontaal doorkijkje op ooghoogte. Dat was duidelijk niet kikker.
Maar mijn trap? Uiteindelijk kwam er (te) veel nadruk te liggen op het ontbreken van de ondergrond. Je kon daardoor niet zien hoe groot de trap was en mogelijk was dit wel het alleen het topje! Tijdens de bespreking hou ik me mond en ik maak me zeker niet kenbaar als de fotograaf. De foto moet voor zich zelf spreken. Niet het verhaal erom heen! Maar in deze blog kan ik wel wat repliek geven: 1) Een beetje Amersfoorter weet waar deze trap staat en wie Armando is. 2) Die trap is groot, dat zie je aan de basis en 3) is zeker geen foto met een telelens genomen (vertekening!).

Hmmm… misschien was de sport-foto dan toch beter te behappen! Laag bij de grond, onmiskenbaar hoe groot de lopers zijn en de grond is zichtbaar!

Toch, en toch was het een leuke wedstrijd. Weer mijn grenzen verlegd, nog beter gekeken. Misschien niet helemaal in het pulletje voor een kikkerperspectief, maar weer wel een juweeltje van een foto. Welke dat laat ik aan U over…

...